Nico Rozing
We hebben afscheid moeten nemen van onze mede-oprichter en voormalig trompettist Nico Rozing.
Nico overleed begin juli.
Het was Nico die halverwege de jaren tachtig met een paar bevriende muzikanten bedacht dat het leuk zou zijn voor Koninginnedag een straatorkestje bij elkaar te brengen. Dat eenmalige orkest zou straatorkest Toos worden. Het was ook Nico die later suggereerde om de jaarlijkse zomertour toch vooral eens in Toscane te houden. We gingen uiteindelijk vier keer. Die tours leverden een aantal van de meest gedenkwaardige zomeravonden, optredens en concertplekken op.
In Siena of in Steenwijk, met z’n marsboekje op z’n trompet geklemd stond Nico steevast vooraan in het orkest. Met een geconcentreerde frons of juist een ontspannen knipoog. En met de bravoure van de ware trompettist. Twee stappen naar voren bij de schetterende finale van Pasarella di Addio, het Italiaanse lied van vaarwel.
Zo klonk ruim dertig jaar Nico z’n trompet bij Toos. Maar een tijd geleden moest hij zijn instrumentkoffer voor de laatste keer dichtklikken. Eerder was bij Nico Parkinson vastgesteld en inmiddels liet de ziekte muziekmaken niet langer toe. Maar hij bleef bij het orkest betrokken, en wij bij hem.
Het veertigste jubileum van dat eenmalige orkestje maakte hij tot ieders plezier mee. En kort daarna mochten we nog één keer speciaal voor hem toeteren.
Toen werd het even heel stil.
Z’n trompet zwijgt, maar Nico blijft doorklinken. In het orkest dat mede dankzij hem bestaat, in onze muziek, in al die herinneringen, foto’s en opnamen. En bovenal in ons hart.
